Adios, της Naomi Shihab Nye

Είναι μια καλή λέξη, κυλάει στη γλώσσα

ανεξάρτητα με ποια γλώσσα γεννήθηκες,

Λέγε την. Μάθε από πού ξεκινάει,

η μικρή αλφάβητος της αναχώρησης,

πόσο καιρό παίρνει να την σκεφτείς,

μετά να την πεις, μετά να ακουστεί.

Παντρέψου την. Πιο πολύ από κάθε χρυσή βέρα,

λάμπει, λάμπει.

Φόρα την σε κάθε δάχτυλο

μέχρι τα χέρια σου να χορεύουν,

αγγίζοντας τα πάντα εύκολα,

αφήνοντας τα πάντα εύκολα να φύγουν.

Δέσε την σαν φτερά στην πλάτη σου.

Ή σαν ουρά χαρταετού. Το ρεύμα του αέρα πίσω απ’ ένα τζετ.

Αν για κάτι είσαι γνωστή,

ας είναι για τον τρόπο που χάνεσαι στον ορίζοντα

όταν η δουλειά σου έχει τελειώσει.

Σκέψου πράγματα που παραπαίουν: φύλλα,

κούτες και χαρτοπετσέτες, η υγρή οσμή της μούχλας.

Σκέψου πράγματα που χάνονται.

Σκέψου τι αγαπάς καλύτερα,

τι σου φέρνει δάκρυα στα μάτια.

Κάτι που είπε adios σε σένα

πριν να ξέρεις τι σημαίνει

ή για πόσο έμελλε να είναι.  

Εξήγησε λίγα, η λέξη εξηγείται από μόνη της.

Αργότερα ίσως. Μαθήματα που ακολουθούν μαθήματα,

σαν την σιωπή που ακολουθεί το άκουσμα.              

Naomi Shihab Nye
(μετάφραση Ευαγγελία Καριοφυλλίδου)

Η τέχνη της εξαφάνισης

Όταν σου λένε Δε γνωριζόμαστε;
πες όχι.

Όταν σε καλούν στο πάρτι
θυμήσου πώς είναι τα πάρτι
πριν απαντήσεις.

Κάποιος να σου λέει με δυνατή φωνή
πως κάποτε έγραψε ένα ποίημα.
Λαδεροί κεφτέδες σε χάρτινα πιατάκια.
Μετά απάντησε.

Αν πουν να βρεθούμε καμιά φορά.
πες γιατί.

Δεν είναι πως δεν τους αγαπάς πια.
Προσπαθείς να θυμηθείς κάτι
πολύ σημαντικό για να ξεχαστεί.
Δέντρα. Η καμπάνα της μονής το σούρουπο.
Πες τους πως έχεις ένα νέο σχέδιο.
Δε θα τελειώσει ποτέ.

Όταν σ' αναγνωρίζει κάποιος σ' ένα μανάβικο
γνέψε σύντομα και γίνε λάχανο.
Όταν κάποιος που δεν έχεις δει για δέκα χρόνια
εμφανιστεί στην πόρτα,
μην αρχίσεις να του τραγουδάς όλα τα νέα σου τραγούδια.
Ποτέ δε θα προφτάσεις.

Να τριγυρνάς και να αισθάνεσαι σαν φύλλο.
Να γνωρίζεις πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να πέσεις.
Μετά αποφάσισε τι να κάνεις με τον χρόνο σου.




Naomi Shihab Nye
(μετάφραση Ευαγγελία Καριοφυλλίδου)

Καλοσύνη

Πριν μάθεις τι πραγματικά είναι η καλοσύνη

πρέπει να χάσεις πράγματα,

να νιώσεις το μέλλον να διαλύεται μέσα σε μια στιγμή

σαν αλάτι σε αρύ ζουμί.

Ό, τι κρατούσες μες στα χέρια σου,

ό, τι λογάριαζες και προσεκτικά φυλούσες

όλα αυτά πρέπει να φύγουν έτσι ώστε να μάθεις

πόσο ερημικό μπορεί να είναι το τοπίο

στις ενδιάμεσες περιοχές της καλοσύνης.

Πως τριγυρνάς και τριγυρνάς

λέγοντας δε θα σταματήσει ποτέ το λεωφορείο,

οι επιβάτες που τρώνε καλαμπόκι και κοτόπουλο

θα κοιτάνε έξω απ' το παράθυρο για πάντα.

Πριν μάθεις την τρυφερή βαρύτητα της καλοσύνης,

πρέπει να ταξιδέψεις εκεί που ο Ινδιάνος με το άσπρο πόντσο

κείτεται νεκρός στην άκρη του δρόμου.

Πρέπει να δεις πως αυτό θα μπορούσε να είσαι εσύ,

πως κι αυτός επίσης ήταν κάποιος

που ταξίδευε μέσα στη νύχτα με σχέδια

και την απλή ανάσα που τον κρατούσε ζωντανό.

Πριν μάθεις την καλοσύνη σαν το βαθύτερο πράγμα μέσα σου,

πρέπει να μάθεις τη θλίψη σαν το άλλο βαθύτερο πράγμα.

Πρέπει να ξυπνήσεις με τη θλίψη.

Πρέπει να μιλήσεις σ' αυτήν μέχρι η φωνή σου

να πιάσει τα νήματα όλων των θλίψεων

και δεις το μέγεθος του πανιού.

Τότε είναι που μόνο η καλοσύνη βγάζει νόημα πια,

μόνο η καλοσύνη που δένει τα παπούτσια σου

και σε στέλνει έξω μέσα στη μέρα να ταχυδρομήσεις γράμματα και

ν' αγοράσεις ψωμί,

μόνο η καλοσύνη που σηκώνει κεφάλι

από το πλήθος του κόσμου να πει

εγώ είμαι αυτή που ψάχνετε,

και μετά πάει μαζί σου παντού

σαν σκιά ή σαν φίλη.

Naomi Shihab Nye, 1980.                

(μετάφραση Ευαγγελία Καριοφυλλίδου)